Verdronken land

En altijd weer is er land dat verdrinkt en zinkt in de oneindige droomschoot van de zee –
waar geschiedenis zichzelf schrijft en rust in wiegende diepzee-archieven.
Geschiedenis met ogen van de eeuwigheid, niet als jij en ik met die kleinmazige menselijke blik.

Het was toen, het is nu, het is straks –
de zee schreeuwt met duizenden monden en zij proeft de tranen van dorpen, van steden, van land –
een mens liep daar, een kind –
maar ook jij en ik –
nog zijn wij eindig en verliezen wij land, ons land, steeds weer.

Nat op nat, glinsterend, witschuimend schrijft de zee
aan de randen van Land in het boek van de aarde
over Noach, de zondvloed en over al het land dat de zee zag en nam.
Waar het eindigt, niemand die het weet –
vraag het de kleurenschietende regenboog, vraag het de zee.

Marijke van der Weel

Het Zeeuwse kustgebied telt naar verhouding de meeste verdronken nederzettingen van Europa. Het gaat om kerkdorpen uit de periode van 900 tot 1500. Ze zijn weggevaagd door het water, veelal als gevolg van een stormvloed. Soms ‘verdrinkt’ een dorp meerdere keren. Het wordt dan op dezelfde plaats of een eindje verderop hersticht, of door zijn inwoners verlaten. Sporen in het landschap, bodemvondsten, archiefmateriaal, kaarten en geschriften herinneren ons aan het leven in inmiddels verdwenen woonplaatsen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s